Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Το νεφέλωμα της Ροζέτας νέα επεξεργασία 2018.Rosette Nebula 

Dimitrios Deligeorgopoulos Photography-Astrophotography .
Astrotek Observatory Evrytania Greece.


Το νεφέλωμα της Ροζέτας ή του Ρόδακα (γνωστό και ως Caldwell 49) είναι μεγάλη περιοχή ΗΙΙ (μορφή νεφελώματος) στον αστερισμό Μονόκερως. Απέχει από τη Γη περίπου 5.000 - 5.200 έτη φωτός και έχει διάμετρο περίπου 130 έτη φωτός. Η μάζα του υπολογίζεται σε περίπου 10.000 ηλιακές μάζες. Το ανοικτό σμήνος NGC 2244 σχετίζεται με το νεφέλωμα. Η ακτινοβολία από τα μέλη του σμήνους απορροφάται από τα αέρια του, τα οποία στη συνέχεια ιονίζονται και εκπέμπουν την επιπλέον ενέργεια με τη μορφή ακτινοβολίας. Οι ισχυροί αστρικοί άνεμοι του μελών του σμήνους έχουν σχηματίσει μια κοιλότητα στο κέντρο του νεφελώματος. Το νεφέλωμα έχει τους ακόλουθους αριθμούς NGC: 2237 (ο οποίος συχνά χρησιμοποιείται για όλο το νεφέλωμα), 2238, 2239 και 2246, ο καθένας αντιστοιχεί σε διαφορετικό τμήμα του νεφελώματος.

Το κεντρικό σμήνος ανακάλυψε ο Τζον Φλάμστηντ το 1690, και στη συνέχεια ξανά από τον Ουίλιαμ Χέρσελ. Η νεφελότητα ανακαλύφθηκε από τους Τζον Χέρσελ, Μαρθ και Λιούις. Ο Έντουαρντ Έμερσον Μπάρναρντ το φωτογράφησε τη δεκαετία του 1890. Το νεφέλωμα έχει φαινόμενη διάμετρο τρεις φορές μεγαλύτερη από τη Πανσέληνο και σε ουρανούς με φωτορύπανση απαιτείται η χρήση φίλτου UHC για να γίνει ορατό. Είναι δημοφιλής στόχος για αστροφωτογράφηση, καθώς φαίνεται πολύ πιο εντυπωσιακό απ'ότι με το μάτι.

The Rosette Nebula (also known as Caldwell 49) is a large, spherical (circular in appearance), H II region located near one end of a giant molecular cloud in the Monoceros region of the Milky Way Galaxy. The open cluster NGC 2244 (Caldwell 50) is closely associated with the nebulosity, the stars of the cluster having been formed from the nebula's matter.


The cluster and nebula lie at a distance of some 5,000 light-years from ) and measure roughly 50 light years in diameter. The radiation from the young stars excites the atoms in the nebula, causing them to emit radiation themselves producing the emission nebula we see. The mass of the nebula is estimated to be around 10,000 solar masses.

A survey of the nebula with the Chandra X-ray Observatory has revealed the presence of numerous new-born stars inside optical Rosette Nebula and studded within a dense molecular cloud. Altogether, approximately 2500 young stars lie in this star-forming complex, including the massive O-type stars HD 46223 and HD 46150, which are primarily responsible for blowing the ionized bubble. Most of the ongoing star-formation activity is occurring in the dense molecular cloud to the south east of the bubble.

A diffuse X-ray glow is also seen between the stars in the bubble, which has been attributed to a super-hot plasma with temperatures ranging from 1 to 10 million K. This is significantly hotter than the 10,000 K plasmas seen in HII regions, and is likely attributed to the shock-heated winds from the massive O-type stars.
Ύστερα από την σύντομη χιονόπτωση εμφανίστηκε ο Ήλιος μας. Ήταν πιο ζωηρός μέσα στον ύπνο του όμως :) με μικρές εκλάμψεις.Λήψη σε Υδρογόνο Α από το ασ
τεροσκοπείο Ευρυτανίας.


Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

 Το νεφέλωμα της Ίριδας (NGC 7023, Caldwell 4)

Τα πρώτα αποτελέσματα από την χθεσινή φωτογράφιση του νεφελώματος της Ίριδας (NGC 7023, Caldwell 4).Το χρώμα είναι φτωχό ακόμα αφού έχει προστεθεί απο λήψεις με dslr το 2015.Στο μέλλον θα υπάρξει μεγάλη διαφορά.



Το Νεφέλωμα Ίριδα είναι φωτεινό νεφέλωμα ανάκλασης στον αστερισμό Κηφεύς. Στην πραγματικότητα το NGC 7023 είναι το αστρικό σμήνος μέσα στο νεφέλωμα LBN 487. Το 487 φωτίζεται από το άστρο SAO 19158 που έχει φαινόμενο μέγεθος +7 ενώ το ίδιο έχει φαινόμενο μέγεθος +6.8. Βρίσκεται κοντά στους μεταβλητούς αστέρες τ Κηφέως και β Κηφέως (Αλφίρκ). Απέχει 1.300 έτη φωτός και εκτείνεται για έξι έτη φωτός από άκρο σε άκρο.
Φωτογραφία του Άστρου μας στο υδρογόνο. Χαμηλή ηλιακή δραστηριοτητα με καμία κηλίδα και ελάχιστες εκλάμψεις. Κρυο και εδώ ,κρύος και ο Ήλιος.

Telescope Lunt B600 Hydrogen Alpha.
Asi 120 Mc .

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Βράβευση του αστροφυσικού Dr Σταμάτη Κριμιζή
και η συζήτηση μαζί του για τις επιστήμες στην Ελλάδα.



 Σήμερα γνώρισα απο κοντά τον αστροφυσικό Κ. Σταμάτη Κριμιζή ,αυτόν τον σημαντικό άνθρωπο που μας πρόσφερε την γνώση για το πλανητικό μας σύστημα ,μέσα απο τις διαστημοσυσκευες όπου σχεδίασε και δούλεψε ο ίδιος και η ομάδα του(Cassini-Horizons-Voyager).Δείτε μια συνέντευξη από το star Λαμίας. Θα ακολουθήσει και φωτογραφικό υλικό από την σημερινή βράβευση στο Αστεροσκοπειο Ύπατης καθώς και τι μας είπε ώστε να συνεχίσουμε (κόντρα στις γελοίες κρατικές συνθήκες) με μεγαλύτερο ζήλο το έργο μας ως άνθρωποι και σύλλογοι αστρονομίας.



https://tvstar.gr/fthiotida-articles/91833-oloi-itan-ekei-gia-ton-st-krimizi-video




Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Σεληνιακή και ηλιακή άλως.

Στη Μετεωρολογία με τον όρο Άλως νοείται το φαινόμενο εκείνο που προκαλείται από τη διάθλαση και ανάκλαση του ηλιακού ή σεληνιακού φωτός επί των παγοκρυστάλλων των νεφών. Συνεπώς απαντώνται δύο είδη άλω, οι ηλιακοί και οι σεληνιακοί. Φωτογραφίες και των δυο ειδών θα δείτε παρακάτω από το Αστεροσκοπείο Ευρυτανίας.


Επειδή βασική προϋπόθεση είναι η δημιουργία των παγοκρυστάλλων δεν μπορεί να προκαλέσουν το φαινόμενο αυτό εκτός από νέφη που βρίσκονται σε ύψος πάνω από 6.000μ. Και τέτοια νέφη είναι τα λεγόμενα ανώτερα ή θυσανοστρώματα (Cirrostratus).
Με τον όρο «άλως» παρατηρούνται πολλά φαινόμενα ατελή, κύρια όμως εικόνα της άλω είναι εκείνη που παρατηρείται ως μέγας κύκλος σε απόσταση (ακτίνα) 22° έως 46° από το κέντρο της πηγής Ηλίου ή Σελήνης. Στη πρώτη περίπτωση ο κύκλος έχει χρώμα λευκό, όταν όμως είναι έντονο το φαινόμενο το εσωτερικό είναι χρώμα ερυθρό με διάφορες χρωματικές ζώνες (πορτοκαλί, κίτρινη και σπανίως πράσινη) προς το εσωτερικό. Πολύ σπάνια παρατηρείται και κυανή εξωτερική όλων.


Το μέρος του Ουρανού που περικλείει η άλως είναι πάντα ασθενέστερα φωτιζόμενο σε σχέση με την υπόλοιπη έκταση. Στη περίπτωση της ακτίνας των 46° οι παραπάνω χρωματισμοί είναι έντονα ευδιάκριτοι. Αλλά συνήθως η Άλως αυτή δεν διακρίνεται ολόκληρη, αλλά μέρος αυτής πάνω από τον ορίζοντα. Σε σπάνια περίπτωση απέχει 90°, τότε παρατηρούνται δύο τόξα.


Ανάλογα της θέσης όμως που βρίσκεται ο Ήλιος ή η Σελήνη το φαινόμενο της άλω μπορεί να συνοδεύεται και με άλλα συναφή φαινόμενα όπως: στήλες, φωτεινός σταυρός, περιζενιθιακό τόξο κ.ά.
Στη Μετεωρολογία η μεν άλω η ηλιακή συμβολίζεται με κύκλο στον οποίο φέρεται κάθετος και οριζόντια διάμετρος ως σταυρός, ενώ η σεληνιακή άλως με άνω ημικύκλιο με οριζόντια διάμετρο και κάθετη ακτίνα (δηλαδή το μισό του συμβόλου της ηλιακής)
Γενικά το φαινόμενο αυτό ανήκει στι «υφεσιακές» καταστάσεις δηλαδή όταν ακολουθεί Ύφεση χωρίς αυτό όμως να αποτελεί και ασφαλές προγνωστικό κριτήριο καιρού παρότι συνήθως το ακολουθούν θύελλες.
Στα γεωγραφικά πλάτη, όπως της Ελλάδας το φαινόμενο αυτό μάλλον κρίνεται ασύνηθες αλλά όχι και σπάνιο ιδίως το θέρος και το μήνα Φεβρουάριο.

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Ο γαλαξίας του Τριγώνου.

Και ο αγαπημένος μου Γαλαξίας πλέον με προσθήκη λήψεων στο Υδρογόνο 100 λεπτών γίνεται εκπληκτικά εντυπωσιακός. Οι δομές των νεφελωμάτων όπου γίνεται η δημιουργία νέων κόσμων είναι πιο εμφανής από ποτέ.
Συνολο εκθεσεων περιπου 5 ωρες.
Ο υπέροχος γείτονας Γαλαξίας του Τριγώνου(Μ33).Απέχει από εμάς περίπου 3.000.000 έτη φωτός.
Ο αγαπημένος μου γαλαξίας. Και μόνο τα νεφελώματα που βλέπεις σε έναν άλλο γαλαξία αρκεί να τον φωτογραφίσεις..
Photo Credit : Dimitrios Deligeorgopoulos



Ο γαλαξίας του Τριγώνου (γνωστός και ως Μεσιέ 33, Μ33 και NGC 598) είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας σε απόσταση τριών εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Τρίγωνον. Είναι ο δεύτερος κοντινότερος σπειροειδής γαλαξίας στον γαλαξία μας μετά τον Γαλαξία της Ανδρομέδας και ανήκει στην Τοπική ομάδα γαλαξιών.
Ο Μεσιέ 33 είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας χωρίς ράβδο στο κέντρο του, δηλαδή οι βραχίονές του αρχίζουν κατευθείαν από τον πυρήνα του. Από την οπτική μεριά της γης φαίνεται υπό κλίση 54 μοιρών, κάτι που επιτρέπει την εξέταση των βραχιόνων χωρίς να εμποδίζεται από αέρια.Στον πυρήνα του γαλαξία του Τριγώνου υπάρχει εξαιρετικά φωτεινή πηγή ακτίνων Χ με εκπομπή 1,2 × 1039 erg/s, η οποία μεταβάλλεται κατά 20% σε μία περίοδο 106 ημερών. Αυτή η πηγή είναι η ισχυρότερη στην τοπική ομάδα.


Το NGC 604 στο γαλαξία του Τριγώνου
Το εσωτερικό μέρος του γαλαξία αποτελείται από δυο φωτεινούς σπειροειδείς βραχίονες, στους οποίους υπάρχουν πολλές περιοχές σχηματισμού άστρων. Το δέκα τοις εκατό του αερίου του γαλαξία βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση, δηλαδή σε νεφελώματα.Στον γαλαξία του Τριγώνου, τέσσερα νεφελώματα έχουν αριθμούς NGC, τα NGC 588, NGC 592, NGC 595 και NGC 604, ενώ κάποιοι άλλοι λαμπροί κόμβοι έχουν αριθμούς IC. Αυτοί είναι οι IC 131, IC 132, IC 133, IC 134, IC 135, IC 136, IC 137, IC 139-40, IC 142 και IC 143. Το μεγαλύτερο νεφέλωμα, το NGC 604, είναι 5 x 107 λαμπρότερο από τον Ήλιο.
Γύρω στα 54 σφαιρωτά σμήνη έχουν ανιχνευτεί στον γαλαξία Μεσιέ 33, αλλά ο πραγματικός αριθμός εκτιμάται γύρω στα 120 ή και περισσότερα.[9] Η ηλικία τους θεωρείται ότι είναι μικρότερη από αυτήν των αντιστοίχων στο Γαλαξία μας. Τα λαμπρότερα από αυτά που φαίνονται σε ένα τηλεσκόπιο 50 εκατοστών είναι τα C 39, C 27 και C 13. Η υπεριώδης ακτινοβολία που εκπέμπουν τα ογκώδη άστρα αυτού του γαλαξία συγκρίνεται με αυτή των άστρων στο Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου.
Το 2007, μία μαύρη τρύπα με μάζα 15,7 ηλιακές μάζες εντοπίστηκε με βάση στοιχεία από το τηλεσκόπιο ακτίνων Χ Τσάντρα. Αυτή η τρύπα, με όνομα Μ33 Χ-7, περιφέρεται γύρω από ένα άστρο κάθε 3,5 μέρες. Είναι η μεγαλύτερη γνωστή αστρική μαύρη τρύπα, που δημιουργήθηκε δηλαδή από την κατάρρευση ενός άστρου.
Η θέση του γαλαξία του Τριγώνου (Μ33) σε σχέση με τον αστερισμό της Ανδρομέδας.
Ο γαλαξίας του Τριγώνου έχει διάμετρο 50.000 έτη φωτός και υπολογίζεται ότι φιλοξενεί 30 με 40 δισεκατομμύρια αστέρες.Αυτά τα μεγέθη κατατάσσουν τον Γαλαξία του Τριγώνου ως το τρίτο μεγαλύτερο μέλος της Τοπικής Ομάδας γαλαξιών μετά τον Γαλαξία της Ανδρομέδας (1 τρισεκατομμύριο άστρα) και τον Γαλαξία μας (400 δισεκατομμύρια άστρα). Ο LCG 3, γνωστός και ως νάνος των Ιχθύων, είναι ένας πιθανός δορυφόρος του γαλαξία του Τριγώνου. Ο γαλαξίας του Τριγώνου απέχει 750.000 έτη φωτός από τον γαλαξία της Ανδρομέδας. Το 2012 ανακοινώθηκε ότι ο γαλαξίας της Ανδρομέδας και του Τριγώνου συνδέονται μεταξύ τους με μια γέφυρα υδρογόνου