Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Καλά Χριστούγεννα σε όλους και ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος με υγεία και ελπίδα.



Καλά Χριστούγεννα σε όλους.Χθεσινή λήψη του νεφελώματος του Ωρίωνα απο το παρατηρητηριο μου.
Astrotek Evrytania.
Photo Credit : Jim Deligeorgopoulos


Το Νεφέλωμα του Ωρίωνα, γνωστό και ως Μέγα Νεφέλωμα του Ωρίωνος (μια ακριβέστερη ονομασία, καθώς στον αστερισμό Ωρίωνα υπάρχουν αρκετά άλλα νεφελώματα), αλλά και ως Μεσιέ 42 (Μ42), είναι ένα διάχυτο νεφέλωμα νότια από τη Ζώνη του Ωρίωνα. Είναι ένα από τα φαινομενικώς φωτεινότερα νεφελώματα, ορατό με γυμνό μάτι σε σκοτεινό ουρανό. Το M42 απέχει από εμάς 1.344 ± 20 έτη φωτός.[2][3] Περιλαμβάνει την κοντινότερη στη Γη περιοχή παραγωγής νέων αστέρων. Η πραγματική του διάμετρος εκτιμάται σε 24 έτη φωτός.
Το Νεφέλωμα του Ωρίωνα είναι ένα από τα πλέον ερευνηθέντα και φωτογραφημένα ουράνια σώματα. Η μελέτη του έχει αποκαλύψει πολλά μυστικά για τη διαδικασία σχηματισμού νέων άστρων και πλανητών από τη βαρυτική κατάρρευση νεφών διαστρικού αερίου και σκόνης. Οι αστρονόμοι έχουν παρατηρήσει απευθείας πρωτοπλανητικούς δίσκους, φαιούς νάνους, έντονες και τυρβώδεις κινήσεις αέριων μαζών και φαινόμενα φωτοϊονισμού από το φως γειτονικών αστέρων μεγάλης μάζας στο νεφέλωμα. Υπάρχουν επίσης υπερηχητικά «σφαιρίδια» αερίου που διατρυπούν τα πυκνά νέφη υδρογόνου του Νεφελώματος του Ωρίωνα: το καθένα από αυτά είναι 10 φορές μεγαλύτερο από το Ηλιακό Σύστημα (ως την τροχιά του Πλούτωνα) και οι άκρες του τονίζονται από κυανή ακτινοβολία ατόμων σιδήρου, ενώ η γένεσή τους πιθανότατα οφείλεται σε κάποιο άγνωστο βίαιο γεγονός που έλαβε χώρα πριν από χίλια περίπου χρόνια.
Το Νεφέλωμα του Ωρίωνα αποτελεί στην πραγματικότητα τμήμα ενός πολύ μεγαλύτερου νεφελώματος, που είναι γνωστό ως Σύμπλεγμα Μοριακών Νεφών του Ωρίωνα και εκτείνεται σε ολόκληρο τον αστερισμό, περιλαμβάνοντας τον Βρόχο του Μπάρναρντ, το Νεφέλωμα Αλογοκεφαλή, το M43, το M78 και το Νεφέλωμα της Φλόγας. Γένεση αστέρων παρατηρείται σε ολόκληρο το Νεφέλωμα του Ωρίωνα και εξαιτίας αυτής της διαδικασίας η περιοχή εκπέμπει άφθονο υπέρυθρο φως.
Το Μ42 είναι ορατό με γυμνό μάτι τις νύχτες χωρίς φεγγάρι, καθώς γίνεται αντιληπτό ως το μεσαίο «αστέρι» στο ξίφος του Ωρίωνος, το οποίο σχηματίζουν οι τρεις αστέρες που εκτείνονται νότια από τη Ζώνη. Το «αστέρι» αυτό φαίνεται θολό σε παρατηρητές με οξεία όραση και η νεφελώδης του φύση γίνεται προφανής αν το παρατηρήσουμε με ένα ζευγάρι κιάλια ή με ένα μικρό τηλεσκόπιο.
Το Νεφέλωμα του Ωρίωνα εμπεριέχει ένα πολύ νεαρό ανοικτό σμήνος αστέρων, γνωστό ως Τραπέζιο (του Ωρίωνα) εξαιτίας του σχήματος που απαρτίζουν τα 4 φωτεινότερα άστρα του. Δύο από αυτά φανερώνονται ως διπλά σε νύχτες με ιδανικές συνθήκες, και επομένως συνολικά έχουμε 6 αστέρες. Οι αστέρες του Τραπεζίου, όπως και πολλοί άλλοι της περιοχής, βρίσκονται σε νεαρή ηλικία. Το Τραπέζιο ίσως συνιστά μέρος του πολύ μεγαλύτερου «Σμήνους του Νεφελώματος του Ωρίωνα», μία ομάδα περίπου 2.000 αστέρων σε μία περιοχή με διάμετρο περίπου 20 έτη φωτός. Πριν από δύο εκατομμύρια έτη αυτό το σμήνος μπορεί να περιείχε τους αστέρες AE Ηνιόχου, 53 Κριού και μ Περιστεράς, που σήμερα παρατηρούνται να κινούνται μακριά από το νεφέλωμα με ταχύτητες μεγαλύτερες από 100 km/sec.[4]
Εδώ και αιώνες οι παρατηρητές έχουν προσέξει την πρασινωπή χροιά του Νεφελώματος του Ωρίωνα, που επιπλέον έχει περιοχές με κόκκινο και γαλάζιο-ιώδες χρώμα. Το κόκκινο είναι γνωστό ότι προέρχεται από τη φασματική γραμμή Hα του υδρογόνου, που έχει μήκος κύματος 656,3 nm, ενώ ο συνδυασμός γαλάζιου-ιώδους είναι ανακλώμενη ακτινοβολία από αστέρες μεγάλης μάζας, φασματικού τύπου O, στην κεντρική περιοχή του νεφελώματος.
Η πρασινωπή χροιά ωστόσο υπήρξε αίνιγμα για τους αστρονόμους μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα: καμιά από τις τότε γνωστές φασματικές γραμμές δεν μπορούσε να την εξηγήσει. Υποτέθηκε ότι ήταν φασματική γραμμή ενός νέου στοιχείου της ύλης, στο οποίο δόθηκε το όνομα «νεφέλιο». Αλλά με την πρόοδο στην Ατομική Φυσική προσδιορίσθηκε τελικώς ότι το πράσινο χρώμα παραγόταν από μία μετάπτωση ηλεκτρονίου μικρής πιθανότητας σε διπλά ιονισμένα άτομα οξυγόνου, μία από τις λεγόμενες «απαγορευμένες γραμμές». Αυτές οι φασματικές γραμμές - ακτινοβολίες ήταν αδύνατο να παραχθούν στο εργαστήριο επειδή απαιτούν εκτεταμένο περιβάλλον πολύ μικρής πυκνότητας ύλης, που μόνο στον διαστρικό χώρο υπάρχει.



Λήψη του πανέμορφου νεφελώματος του Ίππου στον Ωρίωνα.(IC-434 Horsehead nebula at Orion).Συνολική έκθεση 1 ώρας σε εστιακή 1360mm(f/9).


Photo Credit : Jim Deligeorgopoulos

Gso rc6''''(f/9)--Canon 500d+cls filter
4x15 minutes + 3 darks iso 800 12 celsious
apt--nebulocity--startools--photoshop
guided with finder+asi 120 mc.

Ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα νεφελώματα στον ουρανό, το Νεφέλωμα Κεφαλή του Αλόγου (Horsehead Nebula) στον Ωρίωνα, είναι μέρος ενός μεγάλου και σκοτεινού μοριακού νέφους. Επίσης γνωστό ως Barnard 33, το ασυνήθιστο σχήμα του ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά σε μια φωτογραφική πλάκα στα τέλη του 1800.

Η κόκκινη λάμψη προέρχεται από αέριο υδρογόνο κυρίως πίσω από το νεφέλωμα, ιονισμένο από το κοντινό φωτεινό αστέρι Sigma Orionis. Το σκοτάδι του Horsehead προκαλείται κυρίως από την πυκνή σκόνη, αν και το κάτω μέρος του λαιμού του Αλόγου ρίχνει μια σκιά προς τα αριστερά. Οι ροές των αερίων που εξέρχονται από το νεφέλωμα διοχετεύονται από ένα ισχυρό μαγνητικό πεδίο. Φωτεινά σημεία στη βάση του νεφελώματος είναι νεαρά αστέρια ακριβώς στη διαδικασία διαμόρφωσης τους. Το φως διαρκεί περίπου 1.500 χρόνια για να μας φτάσει από το νεφέλωμα.

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

To νεφελωμα του καρκινου. (crab Μ1 nebula.),απο το παρατηρητηριο Astrotek Evrytania.

Photo credit : Jim Deligeorgopoulos



Το Νεφέλωμα του Καρκίνου (M1, NGC 1952), ή αλλιώς Νεφέλωμα Καρκίνος, είναι νεφέλωμα του Γαλαξία μας, που ανακαλύφθηκε το 1731 από τον Άγγλο γιατρό και αστρονόμο Τζον Μπέβις (John Bevis). Αποτελεί υπόλειμμα υπερκαινοφανούς αστέρα: ένα διαστελλόμενο νεφέλωμα αερίων, τα οποία τα είχε αποβάλει η έκρηξη υπερκαινοφανούς αστέρα που συνέβη στις 4 Ιουλίου 1054, κοντά στο άστρο ζ Ταύρου, και η οποία καταγράφηκε από τους Κινέζους αστρονόμους της εποχής στα Χρονικά της Σινίκης. Παίρνει το όνομά του από το σχήμα του, που θυμίζει καβούρι (καρκίνος) όταν παρατηρείται με τηλεσκόπιο.

Το νεφέλωμα έχει σήμερα μήκος παραπάνω από έξι έτη φωτός, καθώς διαστέλλεται με ταχύτητα 1.000 km/sec και έχει εκτιμώμενη μάζα περίπου 1 ως 5 ηλιακές μάζες. Ο υπερκαινοφανής που δημιούργησε το Μ1 ήταν τόσο φωτεινός, ώστε ήταν ορατός με γυμνό μάτι ακόμη και την ημέρα επί 23 ημέρες, ενώ ήταν ορατός τη νύχτα για περίπου δυο χρόνια, ξεπερνώντας την Αφροδίτη σε λαμπρότητα, μέχρι που χάθηκε από τον νυχτερινό ουρανό την άνοιξη του 1056. Οι Κινέζοι αστρονόμοι, στα χρονικά των οποίων καταγράφηκε εκτεταμένα το κοσμικό αυτό γεγονός, αποκάλεσαν τον αστέρα αυτόν επισκέπτη αστέρα.

Το Νεφέλωμα του Καρκίνου εντοπίζεται στον αστερισμό Ταύρο και είναι το πρώτο αντικείμενο του καταλόγου του Σαρλ Μεσιέ. Απέχει από τη Γη περίπου 6.500 έτη φωτός. Για το λόγο αυτό, το κοσμικό γεγονός που το δημιούργησε συνέβη στην πραγματικότητα 6.500 χρόνια πριν γίνει ορατό, δηλαδή περίπου το 5.400 π.Χ. Στο κέντρο του νεφελώματος βρίσκεται ο πάλσαρ του Καρκίνου (γνωστός και ως PSR B0531+21), ένας αστέρας νετρονίων με διάμετρο 20 περίπου χιλιoμέτρων που ανακαλύφθηκε το 1968: ήταν η πρώτη παρατήρηση πάλσαρ σε υπόλειμμα υπερκαινοφανούς, μια θεμελιώδης ανακάλυψη για την εξήγηση του φαινομένου των πάλσαρ ως αστέρων νετρονίων. Ο πάλσαρ του Καρκίνου έχει περίοδο περιστροφής 33 χιλιοστά του δευτερολέπτου, δηλαδή περιστρέφεται 30 φορές το δευτερόλεπτο, και οι δέσμες ακτινοβολίας που εκπέμπονται αλληλεπιδρούν με τα αέρια του νεφελώματος προκαλώντας περίπλοκες μορφές ακτινοβολίας συγχρότρον και φθορισμού. Το πιο δυναμικό τμήμα του εσωτερικού του νεφελώματος είναι το σημείο όπου ένας από τους πολικούς πίδακες του πάλσαρ συναντά το περιβάλλον υλικό, σχηματίζοντας ένα κρουστικό κύμα. Το σχήμα και η θέση αυτού του κρουστικού κύματος αλλάζουν γρήγορα, με τον ισημερινό άνεμο να εμφανίζεται σαν μια σειρά θυσάνων που φωτίζονται και εξαφανίζονται ενώ μετακινούνται απομακρυνόμενοι από τον πάλσαρ, για να διαλυθούν στο κύριο τμήμα του νεφελώματος. Ο πάλσαρ του Καρκίνου είναι μια από τις γνωστότερες ουράνιες πηγές αυτής της κατηγορίας, και η εκπομπή του αποκαλύπτεται σε σχεδόν ολόκληρο το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα, από την περιοχή των ραδιοκυμάτων έως τις ακτίνες γ υψηλών ενεργειών.

Το Νεφέλωμα Καρκίνος χρησιμοποιείται συχνά ως μονάδα μέτρησης στην αστρονομία των ακτίνων Χ: είναι πολύ φωτεινό σε αυτή την περιοχή του φάσματος, και η ροή του είναι σταθερή (εξαίρεση αποτελεί ο ίδιος ο πάλσαρ). Ο πάλσαρ στέλνει ένα ισχυρό περιοδικό σήμα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο του χρονισμού των ανιχνευτών ακτίνων Χ.

Στην αστρονομία των ακτίνων X, οι όροι Crab (αγγλική λέξη που σημαίνει «καβούρι») και milliCrab χρησιμοποιούνται μερικές φορές ως μονάδες ροής. Πολύ λίγες πηγές ακτίνων Χ έχουν φωτεινότητα μεγαλύτερη του 1 Crab.

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014


IC-5146 Cocoon nebula


Photo Credit : Jim K. Deligeorgopoulos Evrytania Greece

Το νεφέλωμα Κουκούλι (IC-5146 Cocoon nebula) στον Κύκνο όπως φωτογραφηθηκε σήμερα από το Astrotek Observatory εδώ στην Ευρυτανία.Είναι ένα νεφέλωμα ανάκλασης-εκπομπής περίπου 3300 έτη φωτός από την Γη.Το κεντρικό αστέρι στο νεφέλωμα σχηματίστηκε πριν από 100.000 χρόνια.

Έκθεση 1X300 sec+3X500 sec.fl-1360mm prime focus.
Gso RC 6"--Canon 500d modified full spectrum---no filters

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014


ο κομήτης C/2013 A1 Siding Spring αποχαιρετά τον πλανήτη Αρη.

Photo Credit : Jim Deligeorgopoulos



Μοναδική φωτογραφία αφου ο κομήτης θα μας ξαναπλησιασει σε εκατομμύρια χρόνια.
Φωτογραφία απο το παρατηρητηριο ASTROTEK.  Το πορτοκάλι λαμπερό αστέρι πάνω αριστερά είναι ο πλανήτης Αρης.Το νεφελώδες αντικείμενο που είναι ελαφρώς πανω και δεξιά απο τον κομητη ειναι το ngc 6401.




C/2013 A1 (Siding Spring) is an Oort cloud comet discovered on 3 January 2013 by Robert H. McNaught at Siding Spring Observatory using the 0.5-meter (20 in) Uppsala Southern Schmidt Telescope.[1][4] At the time of discovery it was 7.2 AU from the Sun and located in the constellation Lepus. Comet C/2013 A1 likely took millions of years to come from the Oort cloud. After leaving the planetary region of the Solar System, the post-perihelion orbital period (epoch 2050) is estimated to be roughly 1 million years.

C/2013 A1 passed the planet Mars very closely on 19 October 2014. After its discovery, there was thought to be a chance of a collision with Mars, but this possibility was excluded when the orbit was subsequently better determined.

NGC-6992 Το νεφέλωμα της Δαντέλας



Photo Credit : Jim Deligeorgopoulos



Φωτογραφία του ανατολικου νεφελώματος της Δαντέλας (NGC-6992) στο παρατηρητηριο ASTROTEK.Υπόλειμμα αερίων απο έκρηξη supernova πριν απο περίπου 5000-8000 χρονιά στο παρελθόν.Απέχει περίπου 1470 έτη φωτός.Τα αέρια αυτά αποτελούνται κυρίως απο οξυγόνο,υδρογόνο και θείο.


wikiThe nebula was discovered on 1784 September 5 by William Herschel. He described the western end of the nebula as "Extended; passes thro' 52 Cygni... near 2 degree in length", and described the eastern end as "Branching nebulosity... The following part divides into several streams uniting again towards the south."

When finely resolved, some parts of the image appear to be rope-like filaments. The standard explanation is that the shock waves are so thin, less than one part in 50,000 of the radius,[8] that the shell is visible only when viewed exactly edge-on, giving the shell the appearance of a filament. Undulations in the surface of the shell lead to multiple filamentary images, which appear to be intertwined.
Even though the nebula has a relatively bright integrated magnitude of 7, it is spread over so large an area that the surface brightness is quite low, so the nebula is notorious among astronomers as being difficult to see. However, an observer can see the nebula clearly in a telescope using an OIII filter (a filter isolating the wavelength of light from doubly ionized oxygen), as almost all light from this nebula is emitted at this wavelength. An 8-inch (200 mm) telescope equipped with an OIII filter shows the delicate lacework apparent in photographs, and with an OIII filter almost any telescope could conceivably see this nebula. Some argue that it can be seen without any optical aid except an OIII filter held up to the eye.
The brighter segments of the nebula have the New General Catalogue designations NGC 6960, 6974, 6979, 6992, and 6995. The easiest segment to find is 6960, which runs behind the naked eye star 52 Cygni. NGC 6992/5 are also relatively easy objects on the eastern side of the loop. NGC 6974 and NGC 6979 are visible as knots in an area of nebulosity along the northern rim. Pickering's Triangle is much fainter, and has no NGC number (though 6979 is occasionally used to refer to it). It was discovered photographically in 1904 by Williamina Fleming (after the New General Catalogue was published), but credit went to Edward Charles Pickering, the director of her observatory, as was the custom of the day.Photo Credit : Dimitris K. Deligeorgopoulos Artemisastronomyhttp://jimmyastrotek.blogspot.gr

Eκτόξευση πυραύλου-κοντέινερ Antares

 source :Pit.g




Ο πύραυλος «Soyuz 2.1a» για τη μεταφορά του "Progress M-25M» εκτοξεύτηκε από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ. 
Στις 29 Οκτ, 2014 στις 10:00 και 09 λεπτά ώρα Μόσχας από την εξέδρα εκτόξευσης 31 απο το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ εκτοξεύτηκε το (LV) "Soyuz 2.1a» για τη μεταφορά του φορτίου του οχήματος "Progress M-25M" . 
Στις 10:18 MSK το "Progress M-25M" καθαρά διαχωρίζεται από το τρίτο στάδιο πυραύλων σε τροχιά γύρω από τεχνητό δορυφόρο. 
Η σύνδεση του TGC "Progress M-25M» στο ΔΔΣ έχει προγραμματιστεί για τις 16:09 MSK 29η, Οκτωβρίου του 2014. 
Το φορτίο του THC "Progress M-25M» είναι 1282 kg για τρόφιμα και φορτία 239 kg συμπεριλαμβανομένων επιστημονικού εξοπλισμού (AT), τον εξοπλισμό και τα υλικά για τα διάστημικα πειράματα (CE) σε: 
• Εκπαίδευση και την εκλαΐκευση των διαστημικών προϊόντων (ΤΒΕ "Χημεία-εκπαίδευση" σε "σφαίρες", σε "miniboks γάντι»). 
• Γεωφυσικών Ερευνών (TBE "τυφώνας"). 
• Η βιοϊατρική έρευνα TBE "MORZE." 
• Η βιολογική έρευνα (TBE "πολύγωνα"). 
• Διάστημα Βιοτεχνολογίας (TBE "αρύλιο" TBE "Bioemulsiya" TBE "σύζευξη"). 
• Τεχνικές μελέτες και πειράματα ("Vibrolab" ON "Sine-χορδή"). 
• Αποθηκευμένες εξοπλισμού (ΤΒΕ "Plasma κρύσταλλο 4" TBE "κατανομή"). 
Αμερικανικά αγαθά στο ρωσικό πλήρωμα (ΗΠΑ εξασφαλίζει στα ρωσικά μέλη του πληρώματος: ρούχα, προϊόντα υγιεινής, χαρτικά) - 68 kg 
Ρωσική τροφή για το αμερικανικό πλήρωμα, ωφέλιμο φορτίο - 20 κιλά 
ESA Εξοπλισμός - 1 kg 
Από την αρχή του ΔΔΣ τα μέλη του πληρώματος χρησιμοποιουν σε τρόφιμα, κοινή ρωσο-αμερικανική διατροφή που αποτελείται από 50% των Ρώσων και το 50% των αμερικανικών τρόφιμα και πιάτα. 
Κατά τη λειτουργία του ΔΔΣ ρωσοι, αμερικανοι και εμπειρογνώμονες των ευρωπαϊκών, ιαπωνικών και καναδικων υπηρεσίων διαστήματος, εργάζονται για τη δημιουργία νέων τύπων προϊόντων που είναι κατάλληλα για χρήση σε διαστημικές πτήσεις. Τα αποτελέσματα των μελετών αυτών έχουν συμβάλει στην αύξηση της ποικιλίας των τροφίμων και σταδιακά το μενού εχει κύκλο 6 έως 16 ημέρες. 


     


NASA: Εξερράγη πύραυλος που μετέφερε μη επανδρωμένο διαστημικό σκάφος. 
Πύραυλος που μετέφερε μη επανδρωμένο διαστημικό σκάφος, το οποίο είχε προορισμό τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, εξερράγη λίγο μετά την εκτόξευσή του από τις εγκαταστάσεις της NASA στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ. 
Ο πύραυλος εξερράγη «έξι δευτερόλεπτα μετά την απογείωσή του», ανακοίνωσε η αμερικανική Υπηρεσία Αεροναυτικής και Διαστήματος μέσω ανάρτησης στο Twitter. 
Σύμφωνα με την ανακοίνωση, δεν υπάρχουν αναφορές για τυχόν τραυματισμούς. 
Ο πύραυλος εκτοξεύτηκε στις 18:22 (τοπική ώρα) και έξι δευτερόλεπτα αργότερα σημειώθηκε έκρηξη πιθανόν στους κινητήρες του. Σε πλάνα από το βίντεο της εκτόξευσης φαίνεται ο πύραυλος να πέφτει μαζί με το σκάφος στην εξέδρα εκτόξευσης, οπότε και σημειώθηκε μία ακόμα μεγαλύτερη έκρηξη. 
Τη διαχείριση του πυραύλου Antares είχε η ιδιωτική εταιρεία Orbital Sciences. 
«Η NASA και η Orbital Sciences συγκεντρώνουν δεδομένα σχετικά με το σφάλμα που προέκυψε στο Orbital RS-3, έξι δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευσή του» αναφέρεται σε ανακοίνωση που ανάρτησε η NASA στην επίσημη ιστοσελίδα της. 
Λίγα λεπτά μετά το ατύχημα, ο υπεύθυνος της αποστολής έδωσε εντολή για «απομόνωση των εγκαταστάσεων και συλλογή όλων των δεδομένων». 
Το μη επανδρωμένο διαστημικό σκάφος Cygnus, το οποίο βρισκόταν στην κορυφή του πυραύλου, επρόκειτο να μεταφέρει στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό 2,2 τόνους τροφίμων, υλικού για πειράματα και εξοπλισμό. 
Σε ανακοίνωσή της η NASA αναφέρει ότι ο πύραυλος «εκτοξεύτηκε με σκοπό να ξεκινήσει την αποστολή ανεφοδιασμού στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, ωστόσο υπέστη κάποια καταστροφική ανωμαλία λίγο μετά την απογείωσή του στις 18:22»σημειώνοντας ότι το προσωπικό της Orbital Sciences «δεν εντόπισε οποιεσδήποτε ανησυχητικές ενδείξεις» πριν από την εκτόξευση. 
Βίντεο. 

Ασφαλής ο Διαστημικός Σταθμός μετά τη θεαματική έκρηξη του πυραύλου Antares. 
Η θεαματική έκρηξη ενός πυραύλου Antares, λίγο μετά την εκτόξευσή του από τη Βιρτζίνια τα ξημερώματα της Τετάρτης, είναι το πρώτο σοβαρό ατύχημα μετά την απόφαση της NASA να αναθέσει σε ιδιώτες τον ανεφοδιασμό του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS). 

Σχόλιο.Επανειλημένα εχω γραψει οτι η στροφή του Προεδρου Ομπάμα προς τις ιδιωτικές εταιρείες και την συρίκνωση της ΝΑΣΑ δεν θα ωφελησει το Διαστημικό πρόγραμμα των Η.Π.Α.Οι ιδιωτικές εταιρείες στην προσπάθεια οικονομικου κέρδους μειώνουν τα πλαίσια ελέγχου της ασφάλειας πτήσεων.Τωρα το φορτίο ηταν προμήθειες για τον Δ.Δ.Σ. που ετσι και αλλοιως την ιδια μέρα οι Ρωσοι επιτυχως εστειλαν το "Progress M-25M» αλλα αυριο οταν θα ειναι επανδρωμένες πτήσεις πως θα αντιμετωπίσουν οι Αμερικάνοι ενα νεο Τσαλεντζερ και Κολουμπια!!! 


     


Δεδομένου όμως ότι ένα ρωσικό σκάφος Progress αναμένεται να φτάσει στο τροχιακό συγκρότημα το απόγευμα της Τετάρτης, η απώλεια του πυραύλου δεν προκαλεί άμεσα προβλήματα για το διεθνές πλήρωμα. 
Τα εφόδια που υπάρχουν ήδη στον ISS επαρκούν για τέσσερις με έξι μήνες, διαβεβαίωσε η NASA. 
Οι έξι ένοικοι του σταθμού -δύο Αμερικανοί, ένας Ευρωπαίος και τρεις Ρώσοι- είδαν ζωντανά το ατύχημα μέσω του NASA ΤV, δήλωσε εκπρόσωπος της υπηρεσίας. 
Ο πύραυλος Antares ανήκε στην Orbital Sciences Corp., μιας από τις δύο εταιρείες που έχουν αναλάβει τον ανεφοδιασμό του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού για λογαριασμό της NASA. Στην κορυφή του ήταν τοποθετημένο το διαστημικό φορτηγό Cygnus της ίδιας εταιρείας, φορτωμένο με 2.200 κιλά εξοπλισμού και προμηθειών. 
Ο Antares έχει μήκος 40 μέτρων, όσο το ύψος ενός κτηρίου 14 ορόφων. 
Έξι δευτερόλεπτα μετά την πυροδότησή του σε βάση του νησιού Ουάλοπς, έξω από τη Βιρτζίνια, ο πύραυλος των 40 μέτρων τυλίχτηκε στις φλόγες και έπεσε κατακόρυφα στην εξέδρα εκτόξευσης, προκαλώντας μια ακόμα ισχυρότερη έκρηξη. 
«Το μόνο που γνωρίζουμε μέχρι στιγμής είναι αυτά που είδαν όλοι στο βίντεο» δήλωσε μετά το ατύχημα ο Φρανκ Κάλμπερστον, εκτελεστικός αντιπρόεδρος της Orbital Sciences. «Η άνοδος του πυραύλου σταμάτησε, το πρώτο στάδιο φάνηκε να χάνει τη δομική ακεραιότητά του, και μετά έπεσε στη γη. Δεν έχουμε καμία αρχική ένδειξη για το τι πήγε στραβά» είπε. 
Το κόστος του πυραύλου και του σκάφους Cygnus που μετέφερε ήταν 200 εκατομμύρια δολάρια, πρόσθεσε o Κάλμπερστον. Η αποστολή ήταν ασφαλισμένη εν μέρει, αναφέρει το Reuters. 
Το Cygnus της Orbital Sciences είχε πραγματοποιήσει με επιτυχία δύο αποστολές στον ISS (Πηγή: NASA) 
Η καταστροφική αποτυχία δεν μπορεί παρά να είναι σημαντικό πλήγμα για την Orbital Sciences, η οποία ήλπιζε να αξιοποιήσει τον Antares και στην επικερδή αγορά εκτόξευσης δορυφόρων. 
Σε ισχύ παραμένει ωστόσο το συμβόλαιο της εταιρείας με τη NASA, ύψους 1,9 δισ. δολαρίων, το οποίο προβλέπει συνολικά οκτώ αποστολές ανεφοδιασμού στον ISS. Οι δύο πρώτες ολοκληρώθηκαν με επιτυχια. 
Η εταιρεία θα πρέπει τώρα να σταματήσει τις εκτοξεύσεις μέχρι να διευκρινιστούν τα αίτια του ατυχήματος και να επισκευαστούν οι εγκαταστάσεις στο έδαφος, ιδιοκτησία της πολιτείας της Βιρτζίνια. 
Η αποστολή δεν ήταν στρατιωτική, ωστόσο το φορτίο περιλάμβανε «διαβαθμισμένο εξοπλισμό κρυπτογράφησης» και η περιοχή γύρω από την εξέδρα εκτόξευσης έχει αποκλειστεί για την περισυλλογή του. Οι κάτοικοι του νησιού Ουάλοπς κλήθηκαν να μην αγγίζουν τυχόν συντρίμμια, καθώς μπορεί να είναι μολυσμένα με τα τοξικά καύσιμα του πυραύλου ή άλλα επικίνδυνα υλικά. 
Η καταστροφική βλάβη θα μπορούσε να αφορά τον κινητήρα AJ-26 στο πρώτο στάδιο του πυραύλου, ο οποίος παράγεται από τη ρωσική Aerojet Rocketdyne και είναι ουσιαστικά μια αναβαθμισμένη έκδοση του κινητήρα NK-33 της Σοβιετικής Ένωσης. 
Τον Μάιο, κινητήρας AJ-26 εξερράγη στη διάρκεια δοκιμής στο έδαφος σε εγκαταστάσεις της NASA στο Μισισιπί. Το πόρισμα για το ατύχημα δεν έχει δημοσιοποιηθεί από την Orbital Sciences ή την Aerojet. 
Το αμερικανικό Κογκρέσο έχει ασχοληθεί με το θέμα της χρήσης ρωσικού εξοπλισμού και ανησυχεί περισσότερο για έναν άλλο ρωσικό κινητήρα, τον RD-180 που χρησιμοποιείται στους πυραύλους Atlas 5 της αμερικανικής United Launch Alliance. Είναι το βασικό όχημα για την εκτόξευση δορυφόρων του αμερικανικού στρατού. 
Ο RD-180 δεν έχει παρουσιάσει προβλήματα, ωστόσο η Μόσχα έχει απειλήσει να σταματήσει τις εξαγωγές ως αντίποινα για τις αμερικανικές κυρώσεις μετά την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία. 
Το Cygnus ήταν ένα από τα δύο σκάφη ανεφοδιασμού που θα έφταναν στον ISS εντός της εβδομάδας. Το πρωί της Τετάρτης ώρα Ελλάδας, λίγες ώρες μετά το ατύχημα, η Ρωσία εκτόξευσε το μη επανδρωμένο σκάφος Progress από το νοικιασμένο κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν. Προγραμματίζεται να προσδεθεί στον ISS το απόγευμα της ίδιας μέρας. 
Στις 9 Δεκεμβρίου προγραμματίζεται εξάλλου να εκτοξευτεί το Dragon της Space X, της δεύτερης εταιρείας που έχει συμβόλαιο με τη NASA για τον ανεφοδιασμό του ISS. To συμβόλαιο, ύψους 1,6 δισ. δολαρίων, προβλέπει συνολικά 12 αποστολές, από τις οποίες έχουν ολοκληρωθεί οι τέσσερις. 
Η Orbital Sciences αναμένεται να συγχωνευτεί το 2015 με το τμήμα Αεροδιαστημικής και Άμυνας της Alliant Techsystem. Το ατύχημα θεωρείται απίθανο να επηρεάσει τη συμφωνία. 

Ετοιμη να βοηθήσει τη ΝΑΣΑ η Ρωσία. 
Η Ρωσία είναι έτοιμη να μεταφέρει αμερικανικές προμήθειες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό με το διαστημόπλοιο Progress προκειμένου να αναπληρωθεί το κενό που προέκυψε μετά την καταστροφή του πυραύλου Antares, δήλωσε στο πρακτορείο RIA Novosti ο Αλεξέι Κράσνοφ, στέλεχος της ρωσικής διαστημικής υπηρεσίας, Roscosmos, όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα του Russia Today. 
«Μέχρι τώρα η ΝΑSA δεν μας το έχει ζητήσει, αλλά έχουμε μια συμφωνία κυρίων να βοηθούμε ο ένας τον άλλο εάν προκύψει ανάγκη, όπως μετά από την απώλεια ενός σκάφους ανεφοδιασμού ή κάποια άλλη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Σε τέτοιες περιπτώσεις πάντα βάζουμε τους συνεργάτες μας σε μια λίστα προτεραιότητας, και αυτοί κάνουν το ίδιο για εμάς. Εάν λάβουμε αίτημα για έκτακτη παράδοση φορτίου στον ISS με το μεταγωγικό μας σκάφος, θα το κάνουμε» διαβεβαίωσε. 
Σημειώνεται ότι, όπως μετέδωσε το RIA Novosti, η Ρωσία εκτόξευσε με επιτυχία την Τετάρτη από το Μπαϊκονούρ σκάφος Progress M-25M με πύραυλο Soyuz-2.1a, με προορισμό τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. 
Όπως ανακοινώθηκε, το διαστημόπλοιο θα προσδεθεί στον σταθμό στις 13.09 GMT (15.09 ώρα Ελλάδας) και μεταφέρει καύσιμα, οξυγόνο, τρόφιμα και υλικό για επιστημονικά πειράματα, καθώς και γράμματα για τους αμερικανούς και τους ρώσους αστροναύτες. 

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Το Νεφελωμα της Βορειας Αμερικης.

Το νεφέλωμα της Βόρειας Αμερικής (NGC-7000)  φωτογραφημένο από το παρατηρητηριο ASTROTEK στην Ευρυτανία.


Tο νεφέλωμα Βόρειας Αμερικής, γνωστό και ως NGC 7000, είναι νεφέλωμα εκπομπής στον αστερισμό του Κύκνου, σε απόσταση περίπου 1.600 - 1.800 ετών φωτός. Είναι ένα μεγάλο σε έκταση νεφέλωμα το οποίο απέχει από τον Ντενέμπ περίπου τρεις μοίρες. Χωρίζεται από το νεφέλωμα του Πελεκάνου με μια σκούρα γραμμή σκόνης, αλλά τα δύο νεφελώματα είναι στην πραγματικότητα το ίδιο νεφέλωμα.
Photo Credit : Jim Deligeorgopoulos



Το Νεφέλωμα Βόρειας Αμερικής έχει έκταση περίπου τέσσερις φορές αυτής της πανσελήνου, αλλά επειδή είναι αχνό συνηθώς δεν είναι ορατό με γυμνό μάτι. Δεδομένου ότι ότι το νεφέλωμα απέχει από τη Γη περίπου 1.800 έτη φωτός, υπολόγιζεται ότι έχει διάμετρο περίπου 130 έτη φωτός. Πήρε το όνομά του εξαιτίας της ομοιότητας του σχήματός του με την Βόρεια Αμερική, καθώς ένα σκοτεινό νεφέλωμα σχηματίζει τον Κόλπο του Μεξικού και την Φλόριντα. Το νεφέλωμα της Βόρειας Αμερικής μαζί με το νεφέλωμα του Πελεκάνου και το σκοτεινό νεφέλωμα LDN 935 θεωρούνται ότι είναι ένα νεφέλωμα. Βρίσκεται στον βραχίονα του Ωριώνα.

Το νότιο τμήμα του νεφελώματος (που αντιστοιχεί στην Κεντρική Αμερική) ονομάζεται τείχος του Κύκνου και είναι το τμήμα στο οποίο σχηματίζονται νέα αστέρια. Σε αυτή την περιοχή το υπεριώδες φως από τα νεά αστέρια ιονίζει το διαστρικό αέριο και το κάνει να ακτινοβολεί.Σε όλο το νεφέλωμα έχουν εντοπιστεί ύστερα από παρατηρήσεις το 2011 με το διαστημικό τηλεσκόπιο Σπίτζερ 2.076 υποψήφια νεαρά αστέρια, περίπου 10 φορές περισσότερα από ότι πριν. Τα νεαρά αστέρια περιβάλλονται από σκόνη και έτσι δεν είναι ορατά στο ορατό φως, αλλά μπορούν να παρατηρηθούν στα υπέρυθρα μήκη κύματος.

Σε αντίθεση με άλλα νεφέλωμα, δεν έχει εντοπιστεί κάποιο σμήνος από αστέρες με μεγάλη μάζα στο νεφέλωμα της Αμερικής. Το NGC 6996 δεν φαίνεται να είναι πραγματικό αστρικό σμήνος, ενώ το NGC 6997 φαίνεται να είναι σχετικά παλιό και να μην έχει σχηματιστεί από το νεφέλωμα. Παρατηρήσεις στο υπέρυθρο δείχνουν ότι ένα τέτοιο σμήνος βρίσκεται στο τμήμα του νεφελώματος που αντιστοιχεί στον Κόλπο του Μεξικού, κάθως εκεί βρίσκεται το λαμπρότερο τμήμα του νεφελώματος, αλλά κρύβεται πίσω από πυκνή σκόνη.

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Μαγευτικό το Καρπενήσι και το Φεγγάρι του.
Karpenissi.Our Magical city and our ancient mountains under the moon.

Photo Credit : Jim  Deligeorgopoulos

 
Photo Credit : Jim  Deligeorgopoulos


Ο ΗΛΙΟΣ ΜΑΣ

Φωτογραφία του Ήλιου μας μετά την τελική επεξεργασία.Συγκριτικά ο Δίας που είχα τραβήξει παλιότερα αυτό το έτος απο το παρατηρητηριο  και η γη μας.Τα μεγέθη έχουν υπολογιστεί και είναι συγκριτικώς πραγματικά.




Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014


Τοξότης και Σκορπιός μπροστά απο το κέντρο του Γαλαξία μας.Ενώ το τηλεσκόπιο φωτογράφιζε το M27 τράβηξα στα <κλεφτά> τον Γαλαξία μας απο το παρατηρητηριο.
Nikon D80-Tokina11-16 pro(@11mm f/2.8)
http://jimmyastrotek.blogspot.grwww.artemisastronomy.gr

                              
                                        Photo Credit : Jim Deligeorgopoulos
                                                         Photo Credit : Jim Deligeorgopoulos




Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2014



Πανσέληνος Αύγουστος 2014

Η μέση απόσταση Γης - Σελήνης είναι 384.403 χιλιόμετρα (παρατηρείται οτι αυτή η απόσταση αυξάνεται κατά περίπου 0.2 εκατοστά το μήνα και αυτό συμβαίνει λόγω των παλιρροϊκών δυνάμεων). Η διάμετρος της σελήνης είναι 3.476 χιλιόμετρα (περίπου το 1/4 της γήινης). Η βαρύτητα στην επιφάνεια της Σελήνης είναι σε ένταση το 1/6 περίπου αυτής της Γης. Περιστρέφεται στον ελαφρώς κεκλιμένο άξονά της σε 27 ημέρες 7 ώρες και 43 λεπτά, ακριβώς στον ίδιο χρόνο που διαρκεί η τροχιακή περιφορά της γύρω από τη Γη. Αυτός ο συντονισμός είναι και ο λόγος που από τη γη βλέπουμε πάντα την ίδια όψη της, κάτι που οφείλεται στην βαρυτική έλξη από τη Γη. Η Γη και η σελήνη βαρυτικά είναι ένα ενιαίο σώμα με κοινό βαρυτικό κέντρο.


Πανσέληνος στην πόλη μας το Καρπενήσι 2014.
Fullmoon over our city Karpenissi 2014.

Photo Credit : Dimitris K. Deligeorgopoulos Artemisastronomy 

Υπέροχη βραδιά και στο Βελούχι λίγο πριν το χιονοδρομικό.Ύψος 1950m.

Photo Credit : Dimitris K. Deligeorgopoulos Artemisastronomy 

Πανέμορφη η Πανσέληνος αυτόν τον μήνα με το Φεγγάρι μας να βρίσκετε μόλις 353.175 χιλιόμετρα μακρυά.(1,181 δευτερόλεπτα φωτός).

Photo Credit : Dimitris K. Deligeorgopoulos Artemisastronomy 

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Το Τρισχιδές Νεφέλωμα Μ20 στον Τοξότη.


Photo Credit:Jim Deligeorgopoulos 
Astrotek Observatory Evrytania Greece


Το Τρισχιδές Νεφέλωμα (γνωστό και ως Μεσιέ 20, M20 και NGC 6514) είναι ένα νεφέλωμα σε απόσταση περίπου 6.000 ετών φωτός στον αστερισμό Τοξότης. Το όνομά του σημαίνει ότι είναι χωρισμένο σε τρία μέρη. Το αντικείμενο αποτελεί ένα συνδυασμό από ένα ανοικτό σμήνος αστέρων, ένα νεφέλωμα εκπομπής (το κόκκινο μέρος), ένα νεφέλωμα ανακλάσεως (η μπλε περιοχή) και ένα σκοτεινό νεφέλωμα (τα «κενά» στο νεφέλωμα εκπομπής που ευθύνονται για την εμφάνιση του νεφελώματος), γνωστό και ως Barnard 85.


Η απόσταση του νεφελώματος είναι αρκετά αβέβαιη, με τις τιμές να ποικίλουν από 2.200 έτη φωτός μέχρι 9.000 έτη φωτός, η οποία δίνεται από το Χαμπλ. Ο Sky Catalog 2000 και οι Archinal και Hynes δίνουν μία ενδιάμεση τιμή 5.200 ετών φωτός και ο CR O’DELL υπολόγισε το 1963 ότι απέχει 7.600 έτη φωτός. Τέλος, η βάση δεδομένων WEBDA δίνει μία τιμή 3.140 ετών φωτός.


Το τρισχιδές νεφέλωμα ήταν αντικείμενο ερευνών από τους αστρονόμους χρησιμοποιώντας το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ το 1997. Το ΔΤΧ χρησιμοποίησε φίλτρα που απομόνωναν την εκπομπή από άτομα υδρογόνου, ιονισμένα άτομα θείου και διπλά ιονισμένα άτομα οξυγόνου. Οι εικόνες συνδυάστηκαν σε μία ψευδόχρωμη σύνθετη εικόνα που δείχνει πως το νεφέλωμα θα έμοιαζε στο μάτι.

Οι κοντινές εικόνες δείχνουν ένα πυκνό νέφος σκόνης και αερίου, του οποίου είναι ένα αστρικό βρεφοκομείο γεμάτο με άστρα στην φάση του εμβρύου. Αυτό το νέφος βρίσκεται περίπου 8 έτη φωτός μακρυά από το κεντρικό άστρο του νεφελώματος. Ένας αστρικός πίδακας εξέχει από την κορυφή του νέφους και έχει μήκος περίπου 0,75 έτη φωτός. Η πηγή του πίδακα είναι ένα νεαρό αστρικό αντικείμενο βαθιά μέσα στο νέφος. Οι πίδακες είναι τα χρησιμοποιημένα αέρια της αστρικής δημιουργίας. Η ακτινοβολία από το κεντρικό άστρο του νεφελώματος κάνει τον πίδακα να ακτινοβολεί.

Αυτή η εικόνα δείχνει επίσης ένα νέφος που μοιάζει με δάκτυλο δεξιά του πίδακα. Η κορυφή δείχνει κατευθείαν προς το άστρο που τροφοδοτεί το Τρισχιδές νεφέλωμα με ενέργεια. Αυτό το νέφος αποτελεί ένα εξέχον παράδειγμα εξαερωμένου αεριώδους σφαιριδίου(γνωστά και ως EGG). Αυτό το νέφος έχει επιζήσει επειδή η μία άκρη του είναι ένας κόμβος αερίου που είναι αρκετά πυκνός για να αντέξει τη διάβρωση από την έντονη αστρική ακτινοβολία.

Τον Ιανουάριο του 2005, το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer ανακάλυψε 30 άστρα σε φάση εμβρύου και 120 νεογέννητα άστρα που δεν είναι ορατά σε εικόνες τραβηγμένες στο οπτικό φως.

Το νεφελωμα του Αετου (M16 Eagle nebula) στον αστερισμό Όφις.
Φωτογραφια απο το παρατηρητηριο Astrotek 30-7-2014.
Photo Credit : Jim Deligeorgopoulos.


Το νεφέλωμα του Αετού (γνωστό και ως Μεσιέ16, M16, NGC 6611 και IC 4703) είναι ένα ανοικτό αστρικό σμήνος και μέσα σε ένα νεφέλωμα εκπομπής σε απόσταση περίπου 7.000 ετών φωτός στον αστερισμό Όφις. Οφείλει το όνομά του στο σχήμα του που μοιάζει με αετό. Ήταν θέμα μίας από τις γνωστότερες φωτογραφίες που τράβηξε το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ (ΔΤΧ), η οποία απεικονίζει πυλώνες αερίου και σκόνης δημιουργίας μέσα στο νεφέλωμα.
Το νεφέλωμα του αετού είναι μέρος ενός διάχυτου νεφελώματος εκπομπής ή περιοχή ΗΙΙ, που έχει τον αριθμό καταλόγου IC 4703. Ο πύργος αερίου που φαίνεται έχει ύψος σχεδόν 10 έτη φωτός. Το νεφέλωμα έχει διάμετρο περίπου 55 με 70 έτη φωτός και μέσα σε αυτή την περιοχή γεννώνται ακόμη άστρα. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 7.000 ετών φωτός, στον βραχίονα του Τοξότη ή Τοξότη-Τρόπιδος. Το κοντινό νεφέλωμα Ωμέγα βρίσκεται περίπου στην ίδια απόσταση και μπορεί να ανήκουν και τα δύο στο ίδιο γιγάντιο σύμπλεγμα αερίων.
Το ανοικτό σμήνος έχει διάμετρο περίπου 15 έτη φωτός και ηλικία μόλις 5,5 εκατομμυρίων ετών, με τα λαμπρότερα μέλη να είναι άστρα φασματικού τύπου Ο6. Είναι ένα από τα φωτεινότερα ανοικτά σμήνη. Το λαμπρότερο άστρο του ανοικτό σμήνους έχει μέγεθος +8,24 και είναι ορατό με καλά κιάλια.

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014


Ένα μικρό αστεροσκοπείο έστησαν οι φίλοι του έναστρου ουρανού στην Ευρυτανία.




Με την βοήθεια των μηχανημάτων που έχουν εγκαταστήσει παρατηρούν, αστέρια, πλανήτες και Γαλαξίες και παράλληλα τα φωτογραφίζουν. Τα τελευταία 4 χρόνια μάλιστα, έχουν ιδρύσει τον δικό τους σύλλογο φίλων της αστρονομίας.







Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

Φωτογραφίες του πανέμορφου Γαλαξία μας απο το παρατηρητηριο Astrotek.Βλέπουμε καθαρά από την μια άκρη του εως το μέσο και κέντρο (πυρήνα) του Γαλαξία μας.Ο Σκορπιός και ο Τοξότης δεσπόζουν μπροστά από το κέντρο του Γαλαξία μας.


Photo Credit : Jim Deligeorgopoulos

Photo Credit : Jim Deligeorgopoulos
Photo Credit : Jim Deligeorgopoulos

Photo Credit : Jim Deligeorgopoulos

Πανέμορφοι αστέρες που δεσπόζουν κοντά στο ζενίθ στον καλοκαιρινό ουρανό. Απολαύστε τον Βέγα στον αστερισμό της Λύρας,και το διπλό σύστημα αστέρων albireo στον Κύκνο. Φωτογραφίες από το παρατηρητηριο ASTROTEK στην Ευρυτανία.


Photo Credit : Jim Deligeorgopoulos


Photo Credit : Jim Deligeorgopoulos

Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

Tο πανέμορφο σφαιρικό σμήνος Μ13 στον Ηρακλή απο το παρατηρητηριο ASTROTEK.





Ο Πανέμορφος Γαλαξίας της Δίνης (Whirlpool Galaxy) Μ51 φωτογραφημενος με τηλεφακό (beroflex 400mm) χθες βράδυ.



Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Χθεσινή φωτογραφία του κομήτη C/2012 K1 (PanStarrs) ο οποίος πέρναγε φαινομενικά δίπλα απο την μύτη (21 LMi) του μικρού λέοντα.


Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

Σημερινή φωτογραφία της Σεληνης και του πλανήτη Κρόνου,
όπου είναι σε απόσταση 1 μοίρας μεταξύ τους.


Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Παρουσιάζω 2 φωτογραφίες απο την αστροφωτογραφηση στις 24-5-2014 με συνολικό χρόνο έκθεσης περίπου 1 ώρας με το νέο τηλεσκόπιο τύπου RCOS. Βλέπουμε τους 2 γαλαξίες m81 και m82 ,όπου στον M82 μετά από τόσο καιρό φαίνεται ακόμα η έκρηξη supernova ενός αστέρα ανάμεσα από τα δισεκατομμυρια που περιέχει ο γαλαξίας.Οι γαλαξίες βρίσκονται σε απόσταση 11+ εκατομμυρίων ετών φωτός και βρίσκονται κοντά στην Μεγάλη Άρκτο όπου μπορούμε να τους δούμε και οπτικά με τηλεσκόπιο άνω των 10 ιντζων σε διάμετρο.Στην πρώτη φωτογραφία βλέπουμε επίσης την εξασθένηση της έκρηξης nova σε διάστημα 3 μηνών.



Η ανακάλυψη αρχέγονων βαρυτικών κυμάτων φέρνει νέα εποχή στη Φυσική.


Λίγο μόλις καιρό μετά την επιβεβαίωση της ύπαρξης του μποζονίου του Χιγκς, μία ακόμη σημαντική επιστημονική ανακάλυψη απασχολεί τα πρωτοσέλιδα του διεθνούς Τύπου, κάνοντας τους ειδικούς να μιλούν για το επόμενο Νομπέλ Φυσικής. 
Ολα ξεκίνησαν πριν από πενήντα χρόνια, με τη θεωρητική έκφραση της μικροκυματικής ακτινοβολίας υποβάθρου, ή CBM, μια μορφή ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας που συναντάται παντού στο σύμπαν. 
Η CBM θεωρείται σήμερα ακρογωνιαίος λίθος της κοσμολογίας, στηρίζοντας τη θεωρία του Μπιγκ Μπανγκ, του κατακλυσμιαίου αστρικού γεγονότος που σημειώθηκε πριν από 14 δισ. χρόνια. 
Σε πείραμά τους στην Ανταρκτική, επιστήμονες παρατήρησαν για πρώτη φορά τα αρχέγονα αυτά μαγνητικά κύματα, υπολείμματα του Μπιγκ Μπανγκ. Οι μικροσκοπικοί αυτοί κυματισμοί στον χωρόχρονο σηματοδοτούν την επιβεβαίωση μιας ακόμη πρόβλεψης του Αλμπερτ Αϊνστάιν από το 1916, ενώ η ανακάλυψή τους αποκαλύπτει τη στενή σχέση που υπάρχει μεταξύ γενικής σχετικότητας και κβαντικής μηχανικής. 
Ο εντοπισμός της CBM αποτελεί επίσης την πρώτη απόδειξη της θεωρίας του πληθωρισμού. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, το σύμπαν διεστάλη απότομα, κλάσμα δευτερολέπτου μετά το Μπιγκ Μπανγκ. «Ο εντοπισμός του σήματος αυτού είναι ένας από τους πρωταρχικούς στόχους της σύγχρονης κοσμολογίας», λέει ο Τζον Κόβατς, επικεφαλής της μελέτης. 
Τα αρχέγονα βαρυτικά κύματα ήταν ορατά, καθώς η περιστροφή τους δημιούργησε ευδιάκριτο σχήμα, που ονομάζεται πόλωση φωτός από το Μπιγκ Μπανγκ. Το φως του Μπιγκ Μπανγκ μετατρέπεται σε μικροκύματα, κατά τη διέλευσή του μέσα από το Διάστημα, τα οποία εντόπισε το τηλεσκόπιο Bicep2 στην Ανταρκτική. 
Η επιστημονική ομάδα του τηλεσκοπίου δαπάνησε τρία ολόκληρα χρόνια ανάλυσης, πριν νιώσει έτοιμη να κοινοποιήσει τα αποτελέσματα. «Αν και αναζητούσαμε βελόνα στα άχυρα, βρήκαμε ολόκληρο λοστό», λέει χαρακτηριστικά ο Κλεμ Πράικ του Πανεπιστημίου της Μινεσότα, που μετείχε στην έρευνα. 
Την ίδια στιγμή, με αγωνία αναμένονται μέσα στο καλοκαίρι τα αποτελέσματα των παρατηρήσεων του τηλεσκοπίου Πλανκ της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος, που και αυτό αναζητεί ίχνη της CBM. 
Ενώ το Bicep2 χαρτογράφησε μόλις τμήμα του ορατού από τον Νότιο Πόλο ουρανού, το Πλανκ έχει πραγματοποιήσει χαρτογράφηση ολόκληρου του ουράνιου θόλου. 
Αν το πόρισμα του Bicep2 επιβεβαιωθεί από το τηλεσκόπιο Πλανκ, οι κοσμολόγοι θα έχουν πλέον στη διάθεσή τους πλούσια συλλογή στοιχείων για τις πρώτες στιγμές μετά το Μπιγκ Μπανγκ. 
Αυτό, με τη σειρά του, μπορεί να οδηγήσει στον εντοπισμό του σημείου όπου τέμνονται δύο μεγάλες θεωρίες της Φυσικής: της σχετικότητας με την κβαντική μηχανική. Παρά τις επίμονες προσπάθειες φυσικών εδώ και έναν αιώνα, ουδείς μπόρεσε να δείξει πώς συνδέονται οι δύο θεωρίες. 
Τα κύματα που εντόπισε το Bicep2 ουσιαστικά είναι αόρατα, καθώς καλύπτονται από παράσιτα. Τα παράσιτα αυτά προκαλούνται από τη διέλευση του φωτός μέσα από σμήνη γαλαξιών και μέσα από τη σκόνη του δικού μας γαλαξία. Οι παρεμβολές αυτές πρέπει να αφαιρεθούν με προσοχή, προτού καταγραφεί το αρχέγονο κύμα. 
«Τα βαρυτικά κύματα είναι τα νέα σύνορα της αστροφυσικής και της κοσμολογίας. Μιλάμε εδώ για το αποτύπωμα του Μπιγκ Μπανγκ, σε βαρυτικά κύματα και σε όλο το σύμπαν», λέει ο αστρονόμος του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ, Εντ Ντόου. 
Βίντεο. 

Πηγη Pit.g

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2014

Η δεύτερη φωτογραφία απο την προχθεσινή βραδια απεικονίζει τα Απένινα όρη στην Σελήνη τα οποία είναι μια οροσειρά μήκους 600 χιλιομέτρων ενώ πολλές απο της κορυφές της φτάνουν τα 5.000 μέτρα.

Jim Deligeorgopoulos Photography.


Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014



H γέφυρα Einstein – Rosen





To 1935, o Einstein δημοσίευσε μια εργασία με τον συνεργάτη του Nathan Rosen , στην οποία επιχείρησαν να αποδείξουν ότι οι ιδιομορφίες Schwarzschild δεν υπήρχαν.
Χρησιμοποιώντας ένα μαθηματικό τέχνασμα, που είναι γνωστό ως μετασχηματισμός συντεταγμένων, κατάφεραν να διατυπώσουν εκ νέου τη μαθηματική λύση του Schwarzschild σε τέτοια μορφή ώστε να μην περιέχει ένα σημείο στο οποίο σταματούσαν ο χώρος και ο χρόνος.
Όμως αυτή η εναλλακτική μορφή ήταν εξίσου παράξενη. Οι δυο επιστήμονες έδειξαν ότι η ιδιομορφία γινόταν μια γέφυρα που συνέδεε το Σύμπαν μας με … ένα παράλληλο σύμπαν!
Δεν πρόκειται για το είδος του παράλληλου σύμπαντος που θα είχε αποκοπεί από το δικό μας ως αποτέλεσμα της κβαντικής μηχανικής. Αυτός ο σύνδεσμος μεταξύ των συμπάντων έγινε γνωστός ως γέφυρα Einstein – Rosen και ήταν, για τον Einstein, μια αμιγώς θεωρητική άσκηση γεωμετρίας, στην οποία δυο χωρόχρονοι ενώνονταν μεταξύ τους. O Einstein δεν πίστευε στην ύπαρξη μιας τέτοιας γέφυρας, όπως δεν πίστευε και στην πραγματική ύπαρξη των ιδιομορφιών. Επρόκειτο απλά για μια εκκεντρικότητα των μαθηματικών της γενικής σχετικότητας. (…)
Ο λόγος για τον οποίο, στην δεκαετία του 1930, κανείς δεν ήταν πολύ ενθουσιασμένος με την γέφυρα Einstein – Rosen ήταν ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να χρησιμοποιηθεί ως πρακτικό μέσο για τη μετάβαση σε ένα άλλο σύμπαν.
H περίληψη της δημοσίευσης των Einstein – Rosen στο Physical Review (κλικ πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση)
Ένας τρόπος για να καταλάβουμε πως σχηματίζεται μια γέφυρα Einstein – Rosen είναι να φανταστούμε μια ιδιομορφία στο σύμπαν μας συνδεδεμένη με μια ιδιομορφία σ’ ένα παράλληλο σύμπαν. Μήπως αυτό είναι που θα συμβεί αν πέσουμε μέσα σε μια μαύρη τρύπα;
Φανταστείτε τις κάπως σαν την μεταθανάτια ζωή. Κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά τι τον περιμένει μετά θάνατον και ομοίως, δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για το τι θα μας συμβεί όταν πέσουμε μέσα σε μια μαύρη τρύπα, παρά μόνον αφού το κάνουμε.
Ακόμη και τότε δεν θα είμαστε σε θέση να αναμεταδώσουμε τα νέα πίσω σε εκείνους που περιμένουν έξω από τον ορίζοντα των γεγονότων. Ως επιστήμων θέλω να πιστεύω ότι γνωρίζουμε λίγο περισσότερα σχετικά με τις μαύρες τρύπες απ’ ότι σχετικά με τη μεταθανάτια ζωή, αφού τουλάχιστον οι πρώτες υπακούουν σε μαθηματικές εξισώσεις!
Επομένως, γιατί η γέφυρα Einstein – Rosen δεν είναι κατάλληλη ως μέσον προκειμένου να μεταβούμε σε ένα άλλο σύμπαν;
Λοιπόν, αρχικά υπάρχει ο ορίζοντας των γεγονότων.
Από τη στιγμή που πηδάτε μέσα σε μια μαύρη τρύπα, δεν μπορείτε πλέον να επιστρέψετε. Βεβαίως, προκειμένου να βγείτε από την άλλη πλευρά της, η μαύρη τρύπα πρέπει να συνδέεται με μια λευκή τρύπα. Υπενθυμίζουμε ότι πρόκειται για το αντίθετο μιας μαύρης τρύπας από την οποία η ύλη εξέρχεται αντί να εισέρχεται. Συνεπώς οι λευκές τρύπες πρέπει να περιβάλλονται από το αντίθετο ενός ορίζοντα γεγονότων, αυτό που αποκαλούμε αντι-ορίζοντα, ο οποίος επιτρέπει τη μονόδρομη κίνηση προς τα έξω αλλά ποτέ προς τα μέσα.
Δυστυχώς οι αντι – ορίζοντες είναι πολύ ασταθείς και μετατρέπονται σε κανονικούς ορίζοντες σε δευτερόλεπτα μετά το σχηματισμό τους. Έτσι, αφού διασχίσετε τον ορίζοντα γεγονότων της αρχικής μαύρης τρύπας, θα διαπιστώσετε ότι υπάρχει ένας δεύτερος ορίζοντας των γεγονότων, ο οποίος εμποδίζει την έξοδό σας από το άλλο άκρο. Φανταστείτε έναν κρατούμενο σε ένα κελί που ανακαλύπτει μια σήραγγα κάτω από το κρεβάτι του, η οποία οδηγεί υπόγεια για λίγα μέτρα σε ένα επίσης κλειδωμένο, κελί.
Το κύριο πρόβλημα με τη γέφυρα Einstein – Rosen είναι η εξαιρετική αστάθειά της. Η σύνδεση μπορεί να επιβιώσει μόνο για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου προτού αποκοπεί εντελώς.
Ουσιαστικά, η διάρκεια της γέφυρας είναι τόσο μικρή, ώστε ούτε το φως δεν προλαβαίνει να τη διασχίσει.
Έτσι, αν κάποτε πηδήξετε μέσα στη μαύρη τρύπα με την ελπίδα να τη διασχίσετε, θα συλληφθείτε οπωσδήποτε από την ιδιομορφία, και σίγουρα το τελευταίο πράγμα που επιθυμείτε είναι να συμπιεστεί το σώμα σας σε μέγεθος πολύ μικρότερο από εκείνο του ατόμου.
Όλα αυτά προϋποθέτουν ότι δεν σας έχουν διαμελίσει οι παλιρροϊκές δυνάμεις προτού φθάσετε στην ιδιομορφία. Προκειμένου απλά και μόνο να επιβιώσετε καθώς διασχίζετε τον ορίζοντα, η μαύρη τρύπα πρέπει να διαθέτει τεράστια μάζα. (…)
To 1955, o John Archibald Wheeler , ένας από τους μεγαλύτερους φυσικούς του εικοστού αιώνα (αυτός επινόησε τον όρο μαύρη τρύπα) δημοσίευσε μια εργασία με την οποία έδειξε για πρώτη φορά ότι δεν είναι απαραίτητο μια σήραγγα στον χωρόχρονο να συνδέει το σύμπαν μας με κάποιο άλλο παράλληλο σύμπαν, αλλά ότι μπορεί να καμπυλώνεται (όπως η λαβή ενός φλιτζανιού του καφέ) έτσι ώστε να συνδέει δυο διαφορετικές περιοχές του δικού μας σύμπαντος. Πρόκειται για μια σήραγγα που προέκυψε από το συνηθισμένο χωρόχρονο και που παρέχει μια εναλλακτική διαδρομή μεταξύ των δυο «στομίων» της μέσω μιας μεγαλύτερης διάστασης.
Δυο χρόνια αργότερα σε μια εργασία – ορόσημο περί «γεωμετροδυναμικής», που σημαίνει τη μελέτη του τρόπου με τον οποίο μεταβάλλεται και εξελίσσεται η γεωμετρία ή το σχήμα του χώρου, ο Wheeler εισήγαγε στο ιδιόλεκτο της φυσικής τον όρο «σκουληκότρυπα». Βεβαίως η εργασία του εξακολουθούσε να είναι αμιγώς θεωρητική. Σκοπός της ήταν η κατανόηση των σχημάτων που μπορεί να πάρει ο χωρόχρονος και δεν είχε καμία σχέση με το πώς μπορούν οι άνθρωποι να ταξιδέψουν μέσα στις σκουληκότρυπες.
Ουσιαστικά, οι σκουληκότρυπες που ενδιέφεραν τον Wheeler ήταν μικροσκοπικές. Μελετούσε τη δομή του χωροχρόνου στην ελάχιστη δυνατή κλίμακα όπου, σύμφωνα με την κβαντική μηχανική, τα πάντα γίνονται ασαφή και αβέβαια. Στο επίπεδο αυτό ακόμη και ο χωρόχρονος γίνεται αφρώδης και είναι δυνατός ο τυχαίος σχηματισμός κάθε παράξενου είδους σχήματος και δομής (κβαντικές σκουληκότρυπες).
Το 1963, ο νεοζηλανδός μαθηματικός Roy Kerr ανακάλυψε ότι οι εξισώσεις του Einstein προέβλεπαν την ύπαρξη ενός εντελώς νέου είδους μαύρης τρύπας: της περιστρεφόμενης, παρόλο που και ο ίδιος δεν είχε αντιληφθεί αυτήν την ιδιότητά τους στην αρχή.
Αργότερα η επιστημονική κοινότητα συνειδητοποίησε πως η λύση του Kerr εφαρμοζόταν σε οποιονδήποτε περιστρεφόμενο αστέρα που είχε καταρρεύσει σχηματίζοντας μια μαύρη τρύπα και ότι, αφού όλοι οι αστέρες περιστρέφονται γύρω από τους άξονές τους με διάφορους ρυθμούς, οι μαύρες τρύπες του Kerr ήταν πιο γενικές και πιο ρεαλιστικές από τις μη περιστρεφόμενες του Schwarzschild.
Επιπλέον, μια μαύρη τρύπα περιστρέφεται πιο γρήγορα από τον αρχικό αστέρα από τον οποίο έχει προκύψει, επειδή είναι πιο συμπαγής από αυτόν.
Μεγάλο ενδιαφέρον αναφορικά με τα αποτελέσματα των υπολογισμών του Kerr παρουσίαζε η φύση της ιδιομορφίας στο κέντρο μιας τέτοιας μαύρης τρύπας. Δεν επρόκειτο πλέον για ένα σημείο όπως εκείνο στο κέντρο της μαύρης τρύπας τύπου Schwarzschild, αλλά για έναν δακτύλιο. Το σύνολο της ύλης βρίσκεται συγκεντρωμένο στην περίμετρο του δακτυλίου, ο οποίος έχει σχεδόν μηδενικό πάχος, συνεπώς σχεδόν άπειρη πυκνότητα. Το κέντρο του δεν είναι παρά σχεδόν κενός χώρος. Μια τέτοια δακτυλιοειδής ιδιομορφία θα μπορούσε, αναλόγως της μάζας και της στροφορμής της, να διαθέτει μια επαρκώς μεγάλη διάμετρο ώστε να μπορούν να τη διασχίσουν οι άνθρωποι ακόμη και μαζί με τα διαστημόπλοιά τους (Συνεπώς οι ιδιομορφίες είναι πιο γενικά αντικείμενα και όχι απλώς σημεία. Μια ιδιομορφία βρίσκεται οπουδήποτε υπάρχει ένα άκρο του χωροχρόνου. Έτσι, στο μοντέλο της δισδιάστατης επιφάνειας, οποιαδήποτε τομή συνιστά μια ιδιομoρφία.)
Ο αστροφυσικός John Miller του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης έχει επισημάνει ότι, ενώ η λύση του Kerr αναπαριστά κατά μοναδικό τρόπο τις ιδιότητες του χωροχρόνου στο εξωτερικό οποιασδήποτε στάσιμης περιστρεφόμενης μαύρης τρύπας, δεν υπάρχει ως τώρα καμία ένδειξη ότι η λύση αυτή περιγράφει με σωστό τρόπο τι συμβαίνει στο εσωτερικό του ορίζοντα, συμπεριλαμβανομένων όσων σχετίζονται με τη δακτυλιοειδή ιδιομορφία. Πρόκειται απλώς για μια πιθανή εικόνα του εσωτερικού μιας μαύρης τρύπας. Σύμφωνα με τον Miller, τέτοιες περιγραφές θα έπρεπε να συνοδεύονται από μια προειδοποίηση του υπουργείου υγείας ανάλογη με εκείνη στα πακέτα των τσιγάρων.
Με τι μοιάζει μια μαύρη τρύπα Kerr;
Κατ’ αρχήν, η δακτυλιοειδής ιδιομορφία διαφέρει από την σημειακή ιδιομορφία του Schwarzschild κατά πολλούς τρόπους. Για παράδειγμα, μια δακτυλιοειδής ιδιομορφία διαθέτει έναν δεύτερο, εσωτερικό, ορίζοντα που ονομάζεται ορίζοντας Cauchy και περιβάλλει την ιδιομορφία. Βεβαίως, από τη στιγμή που διασχίζετε τον εξωτερικό ορίζοντα δεν υπάρχει για σας επιστροφή. Όμως, θα είστε σε θέση τουλάχιστον να δείτε φως από το εξερχόμενο σύμπαν, παρόλο που θα είναι καμπυλωμένο και εστιασμένο λόγω της βαρύτητας της μαύρης τρύπας. Ο ορίζοντας Cauchy σηματοδοτεί το σύνορο στο εσωτερικό του οποίου δεν θα βλέπετε πλέον φως από το εξωτερικό σύμπαν.
Τώρα αυτά ίσως ηχούν αρκετά λογικά, εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον, όμως μην αυταπατάστε. Οι μαύρες τρύπες συνιστούν τόσο απόκοσμα μέρη ώστε τίποτα δεν είναι απόλυτα σαφές. Μια από τις παράξενες προβλέψεις στα μαθηματικά της μαύρης τρύπας είναι αυτό που συμβαίνει στο φως που βλέπετε από το εξωτερικό σύμπαν καθώς πλησιάζετε προς τον ορίζοντα Cauchy. Επειδή ο δικός σας χρόνος κυλά ολοένα και πιο αργά, ο χρόνος στο εξωτερικό επιταχύνεται έως ότου, στον ορίζοντα Cauchy, ο εξωτερικός χρόνος αρχίζει να τρέχει με άπειρη ταχύτητα, οπότε τη στιγμή που διασχίζετε τον ορίζοντα θα δείτε κυριολεκτικά ολόκληρο το μέλλον του σύμπαντος να εμφανίζεται εμπρός σας. Θεωρώ πως πρόκειται για κάτι τελείως το διεστραμμένο: αντί να δείτε, όπως περιμένετε ολόκληρο το παρελθόν σας να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια σας, βλέπετε ολόκληρο το μέλλον.
Προκειμένου να βεβαιωθώ ότι δεν προσβάλλω τους φανατικούς υποστηρικτές της μαύρης τρύπας, οφείλω να προσθέσω ότι στην πραγματικότητα δεν θα έχετε μια προνομιούχο εικόνα του μέλλοντος του σύμπαντος, διότι το σύνολο του φωτός που θα εισέλθει στην μαύρη τρύπα θα πρέπει να φτάσει ολόκληρο στη διάρκεια ενός κλάσματος δευτερολέπτου.
Το εισερχόμενο φως θα συμπιεστεί προς το μπλε άκρο του φάσματος. Κι αυτό είναι το αντίθετο από αυτό που βλέπει ένας παρατηρητής από το εξωτερικό μιας μαύρης τρύπας κοιτάζοντας το φως να εισέρχεται.
Γι αυτόν το χρώμα του φωτός μετατοπίζεται προς το ερυθρό. Καθώς πλησιάζετε τον ορίζοντα Cauchy, θα παρατηρήσετε ότι το φως μετατοπίζεται ολοένα και περισσότερο προς το μπλε, δηλαδή προς υψηλότερες συχνότητες, γεγονός που συνεπάγεται επίσης ότι η ενέργεια του φωτός αυξάνεται με αποτέλεσμα κυριολεκτικά να ψηθείτε από την τελική έκρηξη ακτινοβολίας άπειρης ενέργειας.
Λυπάμαι. Βεβαίως, όλα αυτά προϋποθέτουν ότι έχετε επιβιώσει από τις βαρυτικές παλιρροϊκές δυνάμεις, οι οποίες έχουν την τάση να σας εκτείνουν και να σας διαμελίσουν προτού φτάσετε στον ορίζοντα Kerr.(…)



πηγη:physicsgg